Jedna karta może uratować całą rundę, a chwilę później zmusić przeciwnika do dobrania dziesięciu kart. UNO No Mercy to ostrzejsza wersja klasycznego UNO, dlatego przed rozpoczęciem rozgrywki dobrze znać regułę stosowania kar, wymiany kart i eliminacji graczy. Poniżej wyjaśniam zasady gry, działanie kart specjalnych oraz kilka praktycznych wskazówek dla rodzinnej zabawy z dziećmi.
Najważniejsze reguły w jednym miejscu
- Cel gry to pozbycie się wszystkich kart albo wyeliminowanie pozostałych graczy.
- Każdy uczestnik otrzymuje na początku 7 kart.
- Kary +2, +4, +6 i +10 można dokładać, jeśli kolejna karta ma taką samą lub wyższą wartość.
- Gracz z 25 kartami lub większą liczbą odpada dzięki regule „Litości”.
- Karta 7 wymusza wymianę ręki, a karta 0 przekazuje karty wszystkim graczom.
- Przy jednej karcie trzeba powiedzieć „UNO!”, inaczej dobiera się 2 karty.
Na czym polega UNO No Mercy
Gra przeznaczona jest dla 2-6 osób w wieku od 7 lat. Rozgrywka opiera się na znanych zasadach UNO, ale zawiera więcej kart i znacznie mocniejsze kary. Według instrukcji Mattel zwyciężyć można na dwa sposoby: wyłożyć ostatnią kartę albo zostać jedyną osobą, która nie odpadła z gry.
Na początku tasujemy wszystkie 168 kart i rozdajemy każdemu graczowi po 7. Reszta tworzy zakryty stos dobierania, a pierwszą kartę odkrywamy obok jako stos kart odrzuconych. Jeśli odkryta karta jest kartą specjalną, odkładamy ją i odsłaniamy kolejną.
W swojej turze dokładamy kartę pasującą kolorem, numerem albo symbolem. Jeżeli nie mamy odpowiedniej karty, dobieramy kolejne karty tak długo, aż trafimy na taką, którą można zagrać. Dopiero wtedy wykładamy ją na stos.
Jak przygotować rozgrywkę krok po kroku
Najwygodniej gra się przy stole, na którym każdy ma własne miejsce na karty. Przy większej grupie dobrze od razu ustalić kierunek gry i wyznaczyć osobę rozdającą, żeby uniknąć sporów już na starcie.
- Potasujcie talię i rozdajcie każdemu po 7 kart.
- Połóżcie pozostałe karty zakryte na środku stołu.
- Odkryjcie pierwszą kartę stosu odrzuconych.
- Zaczyna osoba siedząca po lewej stronie rozdającego.
- Gra toczy się zgodnie z kierunkiem wskazanym przez kartę odwrotu.
Jeżeli stos dobierania się skończy, należy przetasować odrzucone karty, zostawiając na stole tylko tę, która leży na wierzchu. W praktyce przy tej wersji talii zdarza się to rzadziej niż w klasycznym UNO, ale przy kilkuosobowej partii nadal jest możliwe.
Karty specjalne, które zmieniają przebieg gry
To właśnie karty specjalne sprawiają, że ta wersja jest dużo bardziej nieprzewidywalna. Nie wystarczy pilnować koloru. Trzeba też obserwować, ile kart mają przeciwnicy i czy ktoś może właśnie przygotowywać mocną kontrę.
| Karta | Działanie |
|---|---|
| Weź 2 | Następny gracz dobiera 2 karty i traci kolejkę. |
| Weź 4 | Następny gracz dobiera 4 karty i traci kolejkę. |
| Weź 6 | Następny gracz dobiera 6 kart i traci kolejkę. |
| Weź 10 | Następny gracz dobiera 10 kart i traci kolejkę. |
| Postój | Kolejny gracz zostaje pominięty. |
| Postój dla wszystkich | Wszyscy pozostali gracze tracą kolejkę, a osoba zagrywająca gra ponownie. |
| Odwrócenie | Zmienia kierunek gry. |
| Wyrzuć wszystkie | Można odrzucić wszystkie karty z ręki w kolorze tej karty. |
| Dzika Weź 6 | Wybrany kolejny gracz dobiera 6 kart. |
| Dzika Weź 10 | Wybrany kolejny gracz dobiera 10 kart. |
| Dzika ruletka kolorów | Gracz wybiera kolor, a następnie odkrywa karty aż do momentu trafienia na kartę w tym kolorze. Wszystkie odkryte karty trafiają do jego ręki. |
Najbardziej podstępna jest dzika ruletka kolorów. Karty odkrywa się pojedynczo, a jokery nie kończą losowania, więc kara może szybko urosnąć. Przy młodszych dzieciach radzę przed pierwszą partią przećwiczyć tę kartę na prostym przykładzie.
Sumowanie kar i reguła Litości
W UNO No Mercy działa obowiązkowa reguła sumowania. Jeśli ktoś zagra kartę dobierania, kolejny gracz może dołożyć kartę o takiej samej lub wyższej wartości. Kara przechodzi wtedy dalej i się powiększa.
Przykład wygląda tak: pierwszy gracz zagrywa +4, drugi dokłada +6, a trzeci nie ma karty o wartości 6 lub większej. W takiej sytuacji trzeci gracz dobiera łącznie 10 kart i traci kolejkę. Nie można dołożyć +2 na +4, ponieważ wartość kary byłaby zbyt niska.
Reguła „Litości” działa wtedy, gdy gracz ma w ręce 25 kart lub więcej. Taka osoba odpada z rozgrywki, a jej karty odkłada się na bok. To ważne, bo w tej wersji nie zawsze wygrywa osoba, która jako pierwsza pozbędzie się kart. Czasem wystarczy przetrwać, aż pozostali sami się wyeliminują.
Właśnie tutaj pojawia się najwięcej emocji. Z pozoru opłaca się przerzucić karę na kolejnego gracza, ale jeśli ma on możliwość dalszego sumowania, cała seria może wrócić do nas. Dzieci szybko uczą się dzięki temu przewidywania konsekwencji, choć przy pierwszych partiach dobrze pilnować, by wszyscy dokładali karty zgodnie z wartością.
Co robią karty 7 i 0
Karta 7 uruchamia wymianę. Osoba, która ją zagra, wybiera dowolnego gracza i zamienia się z nim całą ręką. To świetny sposób na przejęcie małej liczby kart od przeciwnika albo pozbycie się wyjątkowo trudnego zestawu.
Karta 0 działa inaczej. Wszyscy gracze przekazują swoje karty osobie siedzącej obok, zgodnie z aktualnym kierunkiem gry. Przy dwóch osobach efekt jest prosty, ale przy pięciu lub sześciu uczestnikach układ rąk może zmienić się całkowicie.
Najczęstszy błąd polega na traktowaniu tych kart jak zwykłych kart numerycznych. W tej wersji ich działanie uruchamia się zawsze, niezależnie od koloru. Dlatego przed rozpoczęciem rundy warto przypomnieć dzieciom, że 7 i 0 mają dodatkową funkcję.
„UNO”, zakończenie rundy i opcjonalne punkty
Gdy po wyłożeniu karty zostaje nam tylko jedna karta, trzeba natychmiast powiedzieć „UNO!”. Jeśli inny gracz zauważy pomyłkę wcześniej niż my i zrobi to przed rozpoczęciem kolejnej tury, dobieramy 2 karty.
Runda kończy się, gdy ktoś wyłoży ostatnią kartę. Można też grać dalej, dopóki wszyscy pozostali gracze nie odpadną przez regułę „Litości”. Przy dzieciach zwykle lepiej zakończyć rundę po pozbyciu się kart, ponieważ pełna rozgrywka eliminacyjna może trwać dłużej i być bardziej frustrująca.
Instrukcja przewiduje także opcjonalne liczenie punktów. Karty numeryczne są warte tyle, ile pokazuje ich wartość, kolorowe karty specjalne dają 20 punktów, a dzikie karty specjalne po 50 punktów. Za każdego gracza wyeliminowanego w rundzie zwycięzca otrzymuje dodatkowo 250 punktów, a całą grę wygrywa osoba, która jako pierwsza zdobędzie 1000 punktów.
Jak grać z dziećmi, żeby zabawa nie zamieniła się w kłótnię
UNO No Mercy jest przeznaczone dla dzieci od 7 lat, ale poziom emocji bywa wyższy niż w klasycznej wersji. Przed pierwszą partią wyjaśniłbym szczególnie sumowanie kar, regułę 25 kart oraz wymiany przy 7 i 0. To cztery elementy, które najczęściej powodują nieporozumienia.
- Przy pierwszej grze zrezygnujcie z liczenia punktów i skupcie się na samej rozgrywce.
- Jeśli dziecko dopiero poznaje UNO, pozwólcie mu trzymać karty tak, aby łatwo widziało kolory i symbole.
- Ustalcie przed startem, czy ktoś może przypominać o powiedzeniu „UNO”, czy każdy pilnuje tego samodzielnie.
- Traktujcie kary jako element zabawy, a nie powód do dokuczania konkretnej osobie.
- Przy młodszych graczach możecie wprowadzić zasadę, że po dobraniu 25 kart gracz odpada dopiero po zakończeniu swojej tury.
Moim zdaniem najwięcej frajdy daje partia, w której dorośli nie odpuszczają dzieciom, ale też pomagają im rozumieć decyzje. Dziecko może wtedy zauważyć, że czasem lepiej zachować kartę +6 na później, zamiast używać jej przy pierwszej okazji.
Jedna rzecz, o której dobrze pamiętać przed pierwszą partią
Ta wersja UNO jest celowo chaotyczna i bezlitosna, dlatego nie każda runda będzie krótka ani spokojna. Najlepiej zacząć od jednej partii bez punktacji, a dopiero później zdecydować, czy grupa chce korzystać z pełnych zasad i eliminowania graczy.
Jeśli wszyscy znają podstawy, rozgrywka szybko nabiera tempa. Najważniejsze jest pilnowanie sumowania kar, działania kart 7 i 0 oraz reguły 25 kart. Reszta pozostaje dobrze znaną zabawą w dopasowywanie kolorów, numerów i symboli, tylko z dużo większą dawką rodzinnych emocji.
